EPISODE 1: ANG LOLANG PINAGTAWANAN SA PARK
Mainit ang hapon sa isang pampublikong parke sa Maynila. Maraming kabataang naglalakad, may mga nagjo-jogging, may pamilyang nakaupo sa damuhan, at may mga estudyanteng nagkukumpulan sa ilalim ng malaking puno. Sa isang lumang bench, nakaupo si Lola Amparing, pitumpu’t dalawang taong gulang, suot ang bestida niyang may maliliit na bulaklak at hawak ang cellphone na bigay ng kanyang apo.
Dahan-dahan niyang itinaas ang cellphone, inayos ang ngiti, at pinindot ang camera.
“Isa pa,” mahina niyang sabi sa sarili. “Para makita ni Jayden na okay si Lola.”
Ngunit sa likod niya, may tatlong dalagitang napahagikgik.
“Tingnan mo si Lola, nagse-selfie pa!” bulong ng isa, pero sapat ang lakas para marinig ng iba.
“Feeling influencer,” dagdag ng isa, sabay takip ng bibig habang tumatawa.
May dalawang binata sa gilid na sumali pa. “Lola, may TikTok ka rin ba?” sigaw nila.
Natawa ang grupo. Si Lola Amparing ay bahagyang natigilan. Bumaba ang kamay niyang may hawak na cellphone. Pinilit niyang ngumiti, ngunit ang mata niya ay napuno ng lungkot na pilit niyang itinago.
Hindi siya sanay sa ganoong teknolohiya noon. Dati, sulat lang ang alam niya. Noong una siyang turuan ng apo niyang si Jayden kung paano kumuha ng selfie, halos mahulog pa ang cellphone sa kamay niya. Tumawa sila noon, hindi dahil nang-aasar ang apo, kundi dahil masaya itong makitang sumusubok ang lola.
“Lola,” sabi ni Jayden bago ito umalis, “kahit malayo ako, padalhan mo ako ng picture araw-araw ha? Para parang kasama pa rin kita.”
Ngayon, nasa ibang bansa si Jayden, naka-deploy bilang bahagi ng isang peacekeeping mission. Madalas limitado ang tawag. Minsan mahina ang signal. Minsan ilang araw walang mensahe. Kaya ang mga larawan ni Lola Amparing—ang ngiti niya sa park, ang hawak niyang turon, ang bulaklak sa tabi ng simbahan—ang nagiging paraan nila para manatiling magkasama.
Ngunit hindi iyon alam ng mga kabataang tumatawa.
Tahimik niyang binuksan muli ang camera. Nanginginig ang labi niya habang pinipilit ang ngiti.
“Para sa’yo ito, apo,” bulong niya.
At kahit may tawanan sa likod, pinindot niya ang button.
EPISODE 2: ANG APO SA MALAYONG LUPA
Pag-uwi ni Lola Amparing sa maliit niyang bahay, agad siyang umupo sa tabi ng bintana. Dahan-dahan niyang binuksan ang cellphone at hinanap ang chat ni Jayden. Nasa pangalan nito ang maliit na heart emoji na siya mismo ang natutong ilagay matapos turuan ng apo.
Pinili niya ang selfie sa park. Sa larawan, nakangiti siya, ngunit kung titingnang mabuti, may bahagyang lungkot sa mata niya.
Nag-type siya nang mabagal.
“Apo, nasa park ako kanina. Maaraw. Kumain ako ng mais. Sana kumain ka rin nang maayos diyan. Miss na miss ka ni Lola.”
Matagal niyang tiningnan ang message bago pinindot ang send.
Sa kabilang dulo ng mundo, nasa isang maliit na barracks si Jayden. Pagod siya, puno ng alikabok ang boots, at mabigat ang dibdib dahil ilang linggo na siyang malayo sa pamilya. Nang tumunog ang cellphone niya, agad niya itong kinuha.
Pagkakita niya sa larawan ni Lola Amparing, napangiti siya. Sa gitna ng pagod, takot, at pangungulila, ang mukha ng lola niya ang nagpaalala sa kanya na may tahanang naghihintay.
“Ang ganda mo, Lola,” reply niya. “Salamat sa picture. Para akong nakauwi kahit saglit.”
Nang mabasa iyon ni Lola Amparing, napahawak siya sa dibdib. Ang simpleng mensahe ay parang yakap na tumawid sa dagat, bundok, at bansa.
Kinabukasan, bumalik siya sa park. Kahit naaalala niya ang mga batang tumawa, pinili pa rin niyang umupo sa parehong bench. May dala siyang maliit na suklay, panyo, at lumang lipstick na matagal na niyang hindi nagagamit. Hindi para magpabata. Hindi para magpauso. Gusto lang niyang maging maayos sa larawan para hindi mag-alala ang apo.
Ngunit naroon muli ang grupo ng kabataan.
“Ayan na naman si selfie queen,” sabi ng isa.
“Lola, pa-autograph naman!” dagdag ng binata.
Natawa silang lahat.
Naramdaman ni Lola Amparing ang hapdi sa dibdib. Ngunit sa halip na umalis, tahimik niyang inayos ang buhok, itinaas ang cellphone, at ngumiti.
Hindi niya kailangang ipaliwanag sa kanila.
May isang sundalong malayo ang naghihintay sa larawang iyon.
May isang apo na sa bawat selfie ng lola, nakakahanap ng lakas para mabuhay sa araw na puno ng panganib.
At para kay Lola Amparing, sapat na iyon para tiisin ang tawanan ng mundo.
EPISODE 3: ANG LARAWANG MAY LUHA SA LIKOD NG NGITI
Isang hapon, lumakas ang pang-aasar ng mga kabataan. Habang kumukuha si Lola Amparing ng larawan sa tabi ng mga bulaklak, may isang dalagitang kumuha rin ng video mula sa malayo.
“Guys, tingnan n’yo si Lola, model na model,” natatawang sabi nito.
May tumawa. May gumaya sa pose ng matanda. May nagsabing, “Hindi ba dapat nagpapahinga na lang siya sa bahay?”
Narinig lahat iyon ni Lola Amparing. Hindi niya napigilan ang panginginig ng kamay. Muntik nang mahulog ang cellphone. Lumabo ang paningin niya, at bago niya mapigilan, tumulo ang luha sa pisngi niya.
Isang batang babae sa malapit ang nakapansin. “Lola, okay lang po kayo?”
Ngumiti si Lola Amparing kahit may luha. “Okay lang, anak.”
Ngunit hindi siya okay.
Umupo siya sa bench at tiningnan ang cellphone. May bagong message si Jayden.
“Lola, padala ka ulit picture mamaya ha. Medyo mahirap ang araw ko ngayon. Gusto ko lang makita mukha mo.”
Doon tuluyang nabasag ang puso niya.
Hindi siya kumukuha ng selfie dahil gusto niyang makipagsabayan sa kabataan. Hindi dahil gusto niyang magpasikat. Ginagawa niya iyon dahil ang apo niyang nasa malayo ay kumakapit sa mukha niya bilang paalala na may buhay pang uuwian.
Pinunasan niya ang luha. Itinaas muli ang cellphone. Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi niya naitago ang lungkot. Kuha ang larawan niyang nakangiti nang bahagya, may basang mata at kamay sa dibdib.
Ipinadala niya iyon kay Jayden.
“Apo, nandito si Lola sa park. Huwag kang mag-alala. Dasal ako nang dasal para sa’yo.”
Makalipas ang ilang minuto, nag-reply si Jayden.
“Lola, umiyak ka ba?”
Natigilan siya. Hindi niya alam kung paano sasagot.
“Wala, apo. Napuwing lang.”
Ngunit kilala siya ni Jayden.
“Lola, may nangyari ba?”
Hindi na nakapagsinungaling si Lola Amparing. Dahan-dahan niyang isinulat ang totoo.
“May mga batang tumatawa lang kasi sa akin. Sabi nila bakit daw ako nagse-selfie pa sa edad ko. Pero okay lang, apo. Basta makita mo lang ako.”
Sa malayong bansa, napaupo si Jayden. Mahigpit niyang hinawakan ang cellphone. Ang lola niyang nagpalaki sa kanya, ang babaeng nagbenta ng kakanin para may baon siya, ay pinagtatawanan dahil sa mga larawang nagbibigay sa kanya ng lakas.
Nang gabing iyon, gumawa siya ng mahabang mensahe.
At ang mensaheng iyon ang magpapabago sa puso ng mga batang tumawa.
EPISODE 4: ANG MENSAHENG NAGPATAHIMIK SA MGA KABATAAN
Kinabukasan, muling pumunta si Lola Amparing sa park, ngunit mas mabagal ang lakad niya. Hawak niya ang cellphone, pero hindi niya agad binuksan ang camera. Natatakot na siyang pagtawanan muli. Sa likod ng bench, naroon pa rin ang grupo ng kabataan. Nakita nila siya at nagsimulang magbulungan.
Bago pa sila makapagsalita, lumapit ang batang babaeng nagtanong sa kanya kahapon.
“Lola,” sabi nito, “may nag-message po sa account ng pinsan ko. Siya po ba ang apo ninyo?”
Nagulat si Lola Amparing. “Si Jayden?”
Ipinakita ng bata ang cellphone. Kumalat pala ang video ng mga kabataang tumatawa sa kanya. Nakita iyon ng isang kakilala ni Jayden, at nakarating sa kanya. Hindi nagalit si Jayden sa paraang mapanakit. Sa halip, nagkomento siya ng isang mensaheng puno ng sakit at pagmamahal.
Binasa ng bata nang malakas:
“Ang lola na pinagtatawanan ninyo ay ang taong nagpalaki sa akin. Ang bawat selfie niya ay hindi para magpasikat. Ipinapadala niya iyon sa akin habang naka-deploy ako sa ibang bansa. Sa lugar kung saan hindi ko alam kung kailan ako makakauwi, ang mukha niya ang nagpapaalala sa akin na may tahanan pa akong babalikan. Sana bago kayo tumawa sa matatanda, alamin ninyo muna kung sino ang pinapadalhan nila ng ngiti.”
Tahimik ang paligid.
Ang mga kabataang tumawa kahapon ay napayuko. Ang dalagitang kumuha ng video ay namutla, nanginginig ang labi. Hindi niya inakalang ang biro niya ay may ganitong bigat.
Lumapit siya kay Lola Amparing, basang-basa ang mata.
“Lola,” mahina niyang sabi, “patawarin n’yo po kami. Hindi po namin alam.”
Tumingin si Lola Amparing sa kanya. Wala siyang galit sa mukha. Pagod lang. Nasaktan lang.
“Anak,” sabi niya, “hindi ninyo kailangang malaman ang buong kuwento bago kayo rumespeto. Matanda man o bata, lahat may dahilan sa ginagawa nila.”
Napaluha ang dalagita. “Sorry po.”
Isa-isang lumapit ang ibang kabataan. May humingi ng tawad. May nag-abot ng tubig. May nagtanong kung puwede silang tumulong kumuha ng magandang larawan para sa apo niya.
Nagulat si Lola Amparing. “Para kay Jayden?”
“Opo, Lola,” sabi ng isang binata. “Gusto naming bumawi.”
Dahan-dahang umupo si Lola Amparing sa bench. Inayos ng isang dalagita ang ilaw. May isa namang naghanap ng magandang anggulo. Nang itinaas ang cellphone, hindi na siya mag-isa.
Sa likod niya, ang mga batang dating tumatawa ay nakangiti na ngayon, hindi para mang-asar, kundi para samahan siya.
At sa unang pagkakataon, ang selfie ni Lola Amparing ay naging larawan ng pagpapatawad.
EPISODE 5: ANG NGITING TUMAWID SA DAGAT
Nang gabing iyon, ipinadala ni Lola Amparing kay Jayden ang bagong larawan. Nasa bench siya, nakangiti nang totoo, at sa likod niya ay ang mga kabataang dating tumawa ngunit ngayon ay nakatayo nang may respeto. May hawak pa ang isa ng maliit na papel na may sulat: “Ingat po, Kuya Jayden. Uwi kayo nang ligtas.”
Hindi nagtagal, tumawag si Jayden. Mahina ang signal, putol-putol ang boses, ngunit malinaw ang luha sa mata niya.
“Lola,” sabi niya, “salamat. Nakita ko picture mo.”
“Nakita mo rin ba sila?” tanong ni Lola Amparing.
“Oo,” sagot niya, pilit tumatawa kahit umiiyak. “Ang dami mo nang bodyguard diyan.”
Napangiti ang matanda. “Mababait naman sila, apo. Nagkamali lang. Marunong naman humingi ng tawad.”
Tahimik sandali si Jayden. “Lola, pasensya na kung malayo ako. Dapat ako ang nagpoprotekta sa’yo.”
Napahawak sa dibdib si Lola Amparing. “Huwag mong sabihin iyan. Ang trabaho mo diyan ay mabigat. Ang trabaho ko rito ay ngumiti para sa’yo.”
Doon tuluyang umiyak si Jayden.
Mula noon, naging tradisyon na sa park ang larawan ni Lola Amparing. Tuwing hapon, may mga kabataang tumutulong sa kanya kumuha ng selfie. Minsan may hawak siyang turon. Minsan may bulaklak. Minsan simpleng ngiti lang habang nakaupo sa lumang bench. At sa bawat larawan, may mensahe siyang ipinapadala:
“Apo, nandito lang si Lola. Uuwi ka rin. Hihintayin kita.”
Pagkalipas ng ilang buwan, dumating ang araw na bumalik si Jayden sa Pilipinas. Hindi niya agad sinabi kay Lola Amparing. Pinuntahan niya ito sa park habang naghahanda ang matanda para sa kanyang selfie.
“Lola,” tawag niya mula sa likod.
Napahinto si Lola Amparing. Dahan-dahan siyang lumingon. Nang makita ang apo, nabitawan niya halos ang cellphone.
“Jayden?”
Tumakbo ang binata at niyakap siya nang mahigpit. Ang mga kabataang nasa paligid ay pumalakpak habang umiiyak. Si Lola Amparing ay humahagulgol sa dibdib ng apo.
“Apo, umuwi ka na.”
“Opo, Lola,” umiiyak niyang sagot. “At ngayon, hindi na selfie ang kailangan natin. Picture na nating dalawa.”
Sa araw na iyon, ang bawat larawang minsang pinagtawanan ay naging tulay na nagpapanatili ng pagmamahal sa gitna ng layo, takot, at pangungulila.
MGA ARAL SA BUHAY
- Huwag pagtawanan ang ginagawa ng matatanda, dahil maaaring may malalim na dahilan at pagmamahal sa likod nito.
- Ang simpleng larawan ay maaaring maging malaking lakas sa taong malayo at nangungulila.
- Hindi kailangang maintindihan agad ang kuwento ng iba para magpakita ng respeto.
- Ang teknolohiya ay hindi lang para sa kabataan; maaari rin itong maging tulay ng pamilya at pagmamahal.
- Bago manghusga, alalahaning ang bawat tao ay may tahimik na laban at mahal sa buhay na pinanghahawakan.
Kung naantig ka sa kuwento ni Lola Amparing at Jayden, huwag kalimutang LIKE, SHARE, AT MAG COMMENT SA comment section sa facebook page post.
