EPISODE 1: ANG BABAENG TINAWAG NA MAHIRAP KASAMA
Tahimik na nakaupo si Marissa sa kanyang mesa habang nakapaligid sa kanya ang mga kasamahan niyang puno ng reklamo. Nasa harap niya ang isang folder na may mali-maling report, kulang na dokumento, at mga numerong hindi nagtutugma. Ilang araw na niyang hinihingi ang tamang files, pero paulit-ulit pa ring may palpak na isinusumite sa kanya.
“Ma’am Marissa, ang dami naman pong correction,” iritadong sabi ni Leo habang nakaturo sa papel. “Parang wala na kaming ginawang tama.”
Tumingin si Marissa sa kanya nang kalmado. “Hindi ko sinasabing wala kayong ginawang tama. Sinasabi ko lang na kung ipapasa natin ito sa client, tayo lahat ang mapapahiya.”
Napailing si Dana, isa sa mga senior staff. “Kaya nga sinasabi namin, ang hirap mong katrabaho. Konting mali, pinapalaki mo.”
May ilang sumang-ayon. May isang bumulong, “Kaya walang tumatagal sa team niya.”
Narinig iyon ni Marissa, pero hindi siya sumagot. Sanay na siyang tawaging masungit, mahirap pakisamahan, perfectionist, at walang konsiderasyon. Sa tuwing humihingi siya ng malinaw na proseso, sinasabing nagmamarunong siya. Sa tuwing itinuturo niya ang mali, sinasabing naghahanap siya ng away. Sa tuwing pinipilit niyang ayusin ang trabaho bago ipasa, siya ang nagmumukhang kontrabida.
Ngunit walang nakakaalam kung bakit ganoon siya kahigpit.
Ilang taon na ang nakaraan, naging bahagi siya ng isang proyekto kung saan isang simpleng maling numero sa report ang nagdulot ng malaking aberya sa kumpanya. Hindi siya ang may kasalanan noon, pero siya ang sumalo ng sisi dahil siya ang huling tumingin sa dokumento. Mula noon, ipinangako niyang hindi na siya papayag na may trabahong ipapasa nang hindi malinaw, hindi kompleto, at hindi tama.
Hindi para magmukhang magaling.
Kundi para protektahan ang buong team.
Ngunit sa araw na iyon, habang nakikita niyang mas galit pa ang mga kasamahan niya sa kanya kaysa sa mga pagkakamaling dapat nilang ayusin, napagod ang kanyang puso.
Dahan-dahan niyang isinara ang folder.
“Sige,” mahinahon niyang sabi. “Kung tingin ninyo mahirap ang ugali ko, bukas ipapaliwanag ko sa inyong lahat kung bakit ganito ako magtrabaho.”
At sa unang pagkakataon, natahimik ang buong team.
EPISODE 2: ANG BIGAT NG PAMANTAYAN
Kinabukasan, maagang pumasok si Marissa. Inayos niya ang conference room, inilatag ang mga chart, report samples, old audit notes, at mga dokumentong nagpapakita ng paulit-ulit na pagkakamali sa proseso ng kanilang team. Hindi niya ginawa iyon para ipahiya sila. Ginawa niya iyon dahil alam niyang kung hindi niya ipapakita ang buong larawan, mananatili siyang “mahirap ang ugali” sa mata nila.
Pagsapit ng alas nuwebe, pumasok ang team. Si Leo ay nakasimangot pa rin. Si Dana ay nakahalukipkip. Ang iba ay tahimik, ngunit halatang naghihintay kung paano ipagtatanggol ni Marissa ang sarili.
Tumayo siya sa harap.
“Alam kong marami sa inyo ang nagsasabing mahirap akong katrabaho,” panimula niya. “Alam ko ring sinasabi ninyong masyado akong mahigpit. Kaya ngayon, hindi ako magagalit. Hindi ako maninisi. Ipapakita ko lang kung ano ang nakikita ko sa bawat report na pinapasa ninyo.”
Ipinakita niya ang unang slide. Isang report na may maling client code.
“Kapag mali ang code,” sabi niya, “mapupunta sa maling account ang billing. Kapag nangyari iyon, magkakaroon ng delay, reklamo, at penalty.”
Sumunod na slide: kulang na attachment.
“Kapag kulang ang attachment, hindi ma-aapprove ang transaction. Kapag na-delay, hindi lang tayo ang maaapektuhan. Pati ang kliyente.”
Unti-unting nagbago ang mukha ng mga kasamahan niya.
Hindi na lang ito simpleng correction sa grammar o format. Hindi lang pala iyon pagkapikon ni Marissa. Bawat maliit na mali ay may posibleng malaking epekto sa trabaho, sa kumpanya, at sa mga taong umaasa sa output nila.
Pagkatapos, inilabas niya ang isang lumang dokumento.
“Dati,” mahina niyang sabi, “may nangyaring malaking problema sa project na hinawakan ko. Isang maling numero. Isang hindi na-double check. Isang bagay na akala ng lahat maliit lang. Pero dahil doon, muntik mawalan ng kontrata ang buong department. May mga taong muntik mawalan ng trabaho. Ako ang huling reviewer, kaya ako ang sumalo ng sisi.”
Tahimik ang lahat.
“Simula noon,” patuloy niya, “nangako ako na kung ako ang mamumuno sa team, hindi ko hahayaang mangyari iyon sa inyo.”
Napayuko si Leo.
Sa sandaling iyon, nagsimulang makita ng team na ang tinatawag nilang “masamang ugali” ay hindi pala galit.
Takot iyon na maulit ang pagkakamaling minsang nanakit sa kanya.
At malasakit na hindi nila naunawaan.
EPISODE 3: ANG KATOTOHANANG HINDI NILA NAKITA
Nagpatuloy si Marissa sa pagpapaliwanag. Hindi na siya nagsasalita bilang boss. Nagsasalita siya bilang taong matagal nang nagdadala ng bigat ng responsibilidad na hindi nakikita ng iba. Ipinakita niya ang flow ng trabaho—kung saan nagsisimula ang data, sino ang nag-eencode, sino ang nagche-check, sino ang nag-aapprove, at paano naaapektuhan ang lahat kapag may isang hakbang na minadali.
“Hindi ko kayo pinapahirapan dahil gusto kong mahirapan kayo,” sabi niya. “Pinapagawa ko ang checklist dahil gusto kong walang malaglag. Pinapabalik ko ang report hindi para ipahiya kayo, kundi para bago ito makarating sa labas, dito pa lang ay tama na.”
Tumingin siya kay Dana. “Kapag sinasabi kong kailangan malinaw ang basis ng figures, hindi iyon dahil hindi ako nagtitiwala sa’yo. Iyon ay dahil kapag tinanong tayo ng audit, may maipapakita tayo.”
Tumingin siya kay Leo. “Kapag sinasabi kong huwag shortcut ang process, hindi iyon para pigilan ka. Para iyon hindi ka masanay sa gawaing puwedeng ikapahamak mo kapag mas malaking project na ang hawak mo.”
Parang unti-unting bumigat ang hangin sa silid.
Ang mga taong dating nakakunot-noo ay ngayon tahimik nang nakikinig. Ang mga dating tumitingin kay Marissa bilang hadlang ay nagsisimulang makita siyang parang pader na matagal silang pinoprotektahan mula sa pagbagsak.
Biglang nagsalita si Dana. “Ma’am… bakit hindi n’yo po sinabi sa amin noon?”
Napangiti nang malungkot si Marissa. “Sinubukan ko. Pero kapag ang tao ay galit na sa correction, hindi na niya naririnig ang dahilan.”
Walang nakasagot.
Pagkatapos ay lumabas sa screen ang isang report comparison. Noong wala pa si Marissa sa team, mataas ang error rate, maraming delayed output, at madalas silang napapagalitan ng management. Nang siya na ang humawak, bumaba ang errors, tumaas ang approval rate, at sila ang naging isa sa pinakamalinis na teams pagdating sa audit.
Napatingin ang lahat sa numbers.
Doon nila natuklasan ang katotohanan: ginagawa nila ang trabaho nang tama hindi dahil natural silang disiplinado, kundi dahil araw-araw silang tinuturuan, tinatama, at hinuhubog ni Marissa kahit siya ang napapasama.
Si Leo, na laging unang nagrereklamo, ay napahawak sa noo.
“Ma’am,” mahina niyang sabi, “kami pala ang pinoprotektahan n’yo. Pero kami pa ang nanakit sa inyo.”
Natahimik si Marissa.
At sa unang pagkakataon, may luha sa mata niya.
EPISODE 4: ANG PAGHINGI NG TAWAD NG TEAM
Matapos ang meeting, walang agad tumayo. Wala nang reklamo. Wala nang bulungan. Wala nang sinabing “ang hirap mong katrabaho.” Ang buong team ay nanatiling nakaupo, tila ngayon lang nila naramdaman ang bigat ng bawat salitang ibinato nila kay Marissa sa loob ng maraming buwan.
Si Leo ang unang tumayo.
“Ma’am,” sabi niya, nanginginig ang boses. “Patawad po.”
Tumingin si Marissa sa kanya.
“Hindi ko po naisip na sa bawat correction n’yo, may dahilan pala. Akala ko pinapahiya n’yo lang kami. Akala ko gusto n’yo lang ipakitang kayo ang mas magaling. Pero ngayon ko nakita na kung hindi dahil sa inyo, baka matagal na kaming bumagsak sa mga trabaho namin.”
Sunod na tumayo si Dana. “Ma’am, ako rin. Lagi kong sinasabi sa iba na ang hirap n’yo pakisamahan. Pero hindi ko naisip na mahirap din pala para sa inyo na maging taong laging napapasama dahil kayo ang nagtatama.”
Unti-unting sumunod ang iba. May humingi ng tawad dahil nagreklamo sa likod niya. May umamin na sinadya niyang gawin nang minamadali ang report dahil iniisip niyang aayusin naman ito ni Marissa. May napaiyak dahil ngayon lang niya naintindihan na ang pagiging mahigpit ng isang lider ay minsan tanda ng malasakit.
Hindi agad nakapagsalita si Marissa. Ilang buwan niyang kinaya ang tingin nilang masama siya. Ilang gabi siyang umuuwi na pagod at tinatanong ang sarili kung mali ba siyang magtakda ng pamantayan. Ilang beses niyang gustong sumuko at hayaan na lang silang matuto sa pagkakamali, pero hindi niya magawa dahil alam niyang mas maraming masasaktan kapag pinabayaan niya sila.
“Hindi ako perpekto,” mahinang sabi niya. “Minsan siguro matigas ang tono ko. Minsan kulang ako sa pagpapaliwanag. Pero gusto kong malaman ninyo—hindi ko kayo kalaban. Pareho lang tayong gustong hindi mapahiya, hindi masira ang trabaho, at hindi mawalan ng tiwala ang mga taong umaasa sa atin.”
Tumango ang buong team.
Mula noon, nagbago ang paraan ng trabaho nila. Hindi na nila tinatawag na “arte” ang checklist. Hindi na nila minamaliit ang double checking. Hindi na sila nagrereklamo kapag pinapalinaw ang basis. Sa halip, unti-unti silang natutong magtanong, makinig, at magtrabaho nang tama kahit walang nakabantay.
At sa bawat araw na mas nagiging maayos ang team, mas lalo nilang naiintindihan:
Hindi pala mahirap ang ugali ni Marissa.
Mahirap lang tanggapin ang disiplina kapag nasanay kang minamadali ang tama.
EPISODE 5: ANG BABAENG NAGTURO NG TAMANG PAMANTAYAN
Makalipas ang ilang buwan, dumating ang annual performance review ng buong department. Kinakabahan ang lahat dahil kasama sa pagsusuri ang quality score, timeliness, audit findings, at client satisfaction. Dati, ito ang panahong nagkakagulo sila. Dati, dito lumalabas ang mga pagkukulang na pilit nilang tinatakpan.
Ngunit sa pagkakataong iyon, iba ang resulta.
Ang team ni Marissa ang may pinakamataas na accuracy rating. Zero major audit findings. Pinakamabilis na approval turnaround. At pinakamataas na client satisfaction sa buong department.
Nang ianunsyo iyon sa town hall meeting, malakas ang palakpakan. Ngunit ang pinakamalakas na pumalakpak ay ang mga taong dati mismong nagreklamo sa kanya.
Tinawag si Marissa sa harap. Tahimik siyang tumayo, halos hindi makapaniwala. Sa screen, nakalagay ang pangalan ng team nila bilang “Model Team for Process Excellence.”
Ngunit bago siya makapagsalita, lumapit si Leo sa mikropono.
“Before Ma’am Marissa speaks,” sabi niya, “may gusto lang po kaming sabihin.”
Nagkatinginan ang team. Si Dana ang nagpatuloy.
“Dati po, tinatawag namin siyang mahirap ang ugali. Pero ngayon, gusto naming aminin na mali kami. Ang tinatawag naming hirap ay pamantayan pala. Ang tinatawag naming paninigas ay proteksyon pala. Ang tinatawag naming paninita ay pagtuturo pala.”
Napuno ng emosyon ang mukha ni Marissa.
“Kung maayos po kami ngayon,” dagdag ni Leo, “dahil may isang taong hindi kami pinabayaan kahit siya ang pinapasama namin. Ma’am, salamat po dahil tinuruan n’yo kaming gawin ang trabaho nang tama.”
Doon tuluyang napaiyak si Marissa. Hindi dahil sa award. Hindi dahil sa palakpakan. Kundi dahil sa wakas, narinig din ng team ang puso sa likod ng kanyang pagiging mahigpit.
Humawak siya sa mikropono.
“Salamat,” sabi niya, nanginginig ang boses. “Pero ang totoong tagumpay ay hindi ako. Ang totoong tagumpay ay natuto tayong lahat na ang malinaw na pamantayan ay hindi kalaban ng tao. Gabay ito para hindi tayo maligaw.”
Pagkatapos ng programa, niyakap siya ng team. Hindi perpekto ang lahat pagkatapos noon. May mali pa rin minsan. May corrections pa rin. Pero iba na ang pagtanggap nila. Dahil alam na nilang kapag may standard, may direksiyon. Kapag may disiplina, may proteksyon. At kapag may lider na may malasakit, minsan kailangan nitong maging matapang kahit mapagkamalang masama.
Si Marissa, ang babaeng minsang tinawag na mahirap ang ugali, ang naging dahilan kung bakit natutong tumayo nang tama ang buong team.
MGA ARAL SA BUHAY
- Huwag agad husgahan ang taong mahigpit sa trabaho, dahil maaaring pinoprotektahan niya ang buong grupo mula sa mas malaking pagkakamali.
- Ang malinaw na pamantayan ay hindi paninita lamang; ito ay gabay upang maging maayos, patas, at responsable ang trabaho.
- Hindi lahat ng mabuting lider ay laging malambing magsalita; minsan, ang malasakit ay nasa tapang nitong itama ang mali.
- Ang disiplina ay mahirap tanggapin sa umpisa, pero ito ang humuhubog sa tunay na kahusayan.
- Matutong makinig sa dahilan bago husgahan ang ugali ng isang tao.
Kung naantig ka sa kuwentong ito, LIKE, SHARE, AT MAG COMMENT SA comment section sa facebook page post.
