EPISODE 1: ANG KURBATANG HALOS ITAPON
Maagang dumating sa Villareal Holdings Corporation si Aling Belen, limampu’t walong taong gulang, bitbit ang isang maliit at kupas na kahong karton. Simple ang kanyang damit, luma ang kanyang bag, at halatang ilang oras siyang bumiyahe mula sa probinsiya.
Pagpasok niya sa marangyang lobby, agad siyang nilapitan ng receptionist.
“Ma’am, saan po kayo?”
“May ihahatid lang po ako kay Don Ernesto Villareal.”
Napakunot-noo ang receptionist.
“Kay Chairman Villareal mismo?”
“Opo. Kurbata po.”
Binuksan ni Belen nang bahagya ang kahon. Sa loob ay isang luma at kupas na pulang kurbata na may maliliit na diagonal pattern.
Napatawa ang dalawang staff sa gilid.
“Ma’am, baka donation box ang hinahanap ninyo.”
“Luma na ‘yan. Hindi naman siguro isusuot ng chairman.”
Napayuko si Belen.
“Hindi po ito para isuot. Pinahabilin po ito ng kuya ko bago siya namatay.”
Lumapit ang office supervisor na si Ms. Clarisse.
“Ma’am, may meeting ang chairman. Hindi kami puwedeng magpapasok ng taong walang appointment.”
“Pakiusap po. Sabihin n’yo lang na galing kay Mario Santos.”
“Hindi namin kilala ‘yan.”
“Pero kilala siya ni Don Ernesto.”
Napairap si Clarisse.
“Security, pakitulungan si Ma’am palabas.”
Bago pa makalapit ang guard, bumukas ang private elevator.
Lumabas ang walumpung taong gulang na si Don Ernesto Villareal, founder ng kompanya.
Napansin niya ang kahon.
“Anong dala ninyo?”
Hindi makasagot si Belen sa kaba.
Dahan-dahan niyang inilabas ang kurbata.
Sa unang tingin pa lamang, nanigas ang matandang negosyante.
Lumapit siya.
“Nasaan mo nakuha ‘yan?”
“Kay Kuya Mario po.”
Biglang nanginig ang kamay ni Don Ernesto.
Kinuha niya ang kurbata at hinaplos ang kupas na tela.
“Hindi maaari…”
Napatingin ang mga empleyado.
“Sir, kilala n’yo po?”
Tumulo ang luha ng matanda.
“Hindi lang kilala.”
Hinawakan niya ang kurbata sa dibdib.
“Ito ang suot ko noong unang araw ng kumpanyang ito.”
Natahimik ang buong lobby.
“Wala akong pambili ng disenteng damit noon. Si Mario ang nagpahiram nito sa akin.”
Napahawak sa bibig si Clarisse.
Ang kurbatang pinagtatawanan nila ilang minuto lamang ang nakalipas ay hindi pala ordinaryong lumang tela.
Ito pala ang saksi sa mismong araw na nagsimula ang kumpanyang ipinagmamalaki nilang lahat.
EPISODE 2: ANG LALAKING WALA SA COMPANY HISTORY
Dinala ni Don Ernesto si Aling Belen sa executive lounge.
Hindi na niya binitiwan ang kurbata.
“Mario…” bulong niya. “Bakit hindi niya ako hinanap?”
Umupo si Belen sa tapat niya.
“Hinahanap po kayo ni Kuya. Pero sabi niya, baka sobrang busy na raw ninyo.”
Napapikit ang matanda.
Ikinuwento ni Don Ernesto ang nakaraan.
Mahigit limampung taon na ang nakalipas, wala pa siyang sariling opisina. Isang maliit na rented room lamang ang unang “headquarters” ng kompanya. Wala siyang secretary, wala ring sasakyan.
Si Mario Santos, isang delivery helper, ang una niyang naging kaibigan.
“Noong first meeting ko sa investor,” kuwento ni Ernesto, “wala akong kurbata. Sinabi kong hindi na lang ako pupunta.”
Ngumiti siya habang umiiyak.
“Hinubad ni Mario ang suot niya at sinabi, ‘Sir, kapag yumaman kayo, ibalik n’yo na lang.’”
Hindi niya naibalik.
Pagkatapos lumaki ang negosyo, na-assign si Mario sa provincial warehouse. Nagkaproblema ang records nang magkaroon ng restructuring at unti-unting nawala ang komunikasyon nila.
“Bakit wala ang pangalan niya sa founding employees?” tanong ni Ernesto.
Tahimik si Belen.
“Siguro po dahil ordinaryong helper lang siya.”
Parang nasaktan ang matanda sa sagot.
Ipinatawag niya ang corporate archivist.
“Hanapin ninyo ang personnel records noong unang limang taon ng kumpanya.”
Makalipas ang ilang oras, may lumang ledger silang inilabas.
Naroon ang pangalan:
MARIO SANTOS — DELIVERY HELPER — EMPLOYEE NO. 003
Napahawak si Ernesto sa noo.
“Employee number three…”
Ngunit sa modern company history wall, ang unang sampung employees na nakalista ay puro executives.
Wala si Mario.
Napaluha si Belen.
“Kuya ko po, kahit mahirap, proud na proud sa kompanyang ito.”
May iniabot siyang maliit na envelope.
“Kasama po ‘yan sa kahon.”
Binuksan ni Ernesto.
Sulát-kamay ni Mario:
“Sir Ernesto, hindi ko na hinihintay ang kurbata. Ang gusto ko lang malaman mo na masaya akong nakita kong lumaki ang kumpanyang minsang kasya lang sa isang maliit na silid.”
Hindi na napigilan ni Ernesto.
Humagulhol siya.
Ang taong halos hindi nabanggit sa corporate history ang isa palang taong tumulong sa kanya noong wala pa siyang anumang maipagmamalaki.
At ngayon, huli na para personal siyang makapagpasalamat.
EPISODE 3: ANG HULING HABILIN NI MARIO
Tahimik ang executive room habang ipinagpatuloy ni Don Ernesto ang pagbabasa ng liham.
“Sir, naaalala mo ba noong unang araw? Sabi mo sa akin, kapag lumaki ang kumpanya, walang empleyadong maliit.”
Napayuko ang matanda.
Naalala niya ang sinabi niya.
Noon, tatlo lamang sila.
Si Ernesto.
Ang accountant na si Ben.
At si Mario, ang delivery helper.
Ngunit habang lumaki ang kumpanya, dumami ang departments, executives, at branches. Unti-unting nalayo si Ernesto sa mga ordinaryong empleyadong dati niyang kasabay kumain sa karinderya.
Nagpatuloy ang sulat:
“Sana hanggang ngayon, totoo pa rin ‘yon.”
Biglang napatingin si Ernesto sa glass wall. Sa labas, kita niya ang lobby kung saan ilang minuto lamang ang nakaraan ay pinagtatawanan si Belen dahil sa kanyang itsura at sa lumang kurbatang dala.
Napapikit siya.
Parang direktang kinakausap siya ni Mario mula sa nakaraan.
“Belen,” nanginginig niyang tanong, “paano namatay ang kuya mo?”
“Stroke po.”
“May pamilya?”
“May isang anak na babae. Teacher po sa public school.”
“Hindi ba siya nakatanggap ng pension mula rito?”
Umiling si Belen.
“Matagal na raw pong hindi makita ang employment record niya.”
Napatayo si Ernesto.
“Employee number three siya. Paanong hindi makita?”
Ipinatawag niya agad ang HR head.
Doon nila natuklasang nang magkaroon ng digital migration maraming dekada na ang nakalipas, hindi naisama ang ilang lumang personnel files. Dahil contractual-looking ang lumang job title ni Mario, hindi rin agad na-verify ang kanyang tenure.
Ngunit ang old payroll books ay malinaw.
Labingwalong taon siyang nagtrabaho sa kumpanya.
“Nagtrabaho siya rito ng labingwalong taon at parang nawala lang?”
Tahimik ang HR head.
Biglang tumulo ang luha ni Ernesto.
“Hindi pera ang pinakamasakit dito.”
Hinawakan niya ang kurbata.
“Ang mas masakit, nakalimutan natin ang taong kasama natin noong wala pa tayong pangalan.”
Lumapit si Belen.
“Huwag n’yo pong sisihin ang sarili n’yo nang sobra.”
Umiling si Ernesto.
“Kailangan.”
“Bakit?”
“Dahil kapag ang founder mismo ang nakakalimot kung sino ang tumulong sa simula, paano ko aasahang maaalala sila ng kumpanya?”
Sa araw na iyon, ipinahinto niya ang regular board meeting.
Ang unang agenda:
Hanapin ang lahat ng founding workers na nawawala sa kasaysayan ng kumpanya.
At ang unang pangalan sa listahan—
Mario Santos.
EPISODE 4: ANG PANGALANG IBINALIK SA UNANG ARAW
Makalipas ang isang buwan, nagpatawag ang kumpanya ng espesyal na anniversary program.
Akala ng mga empleyado ay karaniwang celebration lamang.
Ngunit nang buksan ang malaking curtain sa lobby, may bagong wall display.
Nakalagay roon:
THE FIRST TEN — ANG MGA TAONG NAGSIMULA KASAMA NATIN
Sa ikatlong frame ay larawan ni Mario Santos.
EMPLOYEE NO. 003
DELIVERY HELPER
FOUNDING WORKER
Nang makita iyon ni Aling Belen, napahawak siya sa bibig.
“Kuya…”
Katabi niya ang anak ni Mario na si Liza, isang public school teacher.
Hindi nito napigilan ang luha.
“Ma’am,” sabi ni Ernesto sa kanya, “patawad dahil masyadong matagal bago namin naibalik ang pangalan ng tatay mo.”
Umiling si Liza.
“Sir, hindi naman po nagalit si Papa sa inyo.”
“Pero dapat sana’y mas maaga ko siyang nahanap.”
Dahan-dahang inilabas ni Ernesto ang lumang kurbata.
Hindi na niya ipina-restore nang sobra.
May kupas.
May maliit na punit.
May mantsa.
Gusto niyang manatiling ganoon.
Sa harap ng buong kumpanya, ikinuwento niya ang unang araw ng negosyo.
“Wala akong pera para sa bagong suit. Wala akong sasakyan. Wala pa akong opisina na matatawag na akin.”
Huminto siya.
“Pero may isang delivery helper na may tiwala sa akin.”
Ipinakita niya ang kurbata.
“Sinabi niya, ‘Sir, isuot n’yo ito. Mukha kayong negosyante kapag may kurbata.’”
Napatawa ang audience habang umiiyak si Ernesto.
“Ang totoo, hindi kurbata ang nagpamukha sa akin na negosyante.”
Tumingin siya sa larawan ni Mario.
“Ang tiwala niya.”
Tahimik ang lahat.
Pagkatapos, inihayag ni Ernesto ang Mario Santos Founding Employee Scholarship, para sa mga anak ng rank-and-file workers na gustong makatapos ng kolehiyo.
Napahagulhol si Liza.
“Kung buhay si Papa…”
Lumapit si Ernesto.
“Alam kong hindi nito mababawi ang panahon.”
Hinawakan niya ang kamay nito.
“Pero sana mula ngayon, walang empleyadong mabura dahil lang mababa ang posisyon niya.”
Sa gilid, nakatayo si Clarisse—ang supervisor na unang nagtaboy kay Belen.
Lumapit siya pagkatapos ng programa.
“Ma’am Belen… patawad po.”
Ngumiti si Belen sa gitna ng luha.
“Huwag n’yo na lang ulitin sa iba.”
Iyon lang.
Dahil para kay Belen, hindi paghihiganti ang mahalaga.
Kundi ang matiyak na ang susunod na simpleng taong papasok sa lobby ay pakikinggan muna bago husgahan.
EPISODE 5: ANG KURBATANG HINDI NA IBINALIK
Isang taon matapos ang anniversary program, bumalik si Aling Belen sa kumpanya.
Ngayon, hindi na siya hinaharang sa reception.
Ngumingiti na ang guard.
Binabati siya ng staff.
Ngunit hindi iyon ang dahilan ng pagpunta niya.
Ipinatawag siya ni Don Ernesto.
Mahina na ang matanda at gumagamit na ng tungkod.
Sa kanyang opisina, nasa isang maliit na glass case ang kurbata ni Mario.
“Belen,” sabi niya, “gusto kong ibalik ito.”
Nagulat ang babae.
“Sa amin?”
“Oo. Kay Mario ito.”
Napatingin si Belen sa kurbata.
Matagal siyang tahimik.
Pagkatapos ay umiling.
“Huwag na po.”
“Bakit?”
“Binigay po ni Kuya sa inyo.”
“Hiram lang.”
Ngumiti si Belen.
“Mahigit limampung taon na. Mukhang bayad na po.”
Napatawa si Ernesto sa gitna ng luha.
Pagkatapos ay seryosong tumingin ang babae.
“Sabi po ni Kuya bago siya mamatay, ‘Kung maibalik mo ‘yan kay Sir Ernesto, huwag mong kunin pabalik kung ayaw niya.’”
Napahinto ang matanda.
“Bakit?”
“Dahil sabi niya, doon daw nagsimula ang pangarap ninyo.”
Tumulo ang luha ni Ernesto.
Hinawakan niya ang glass case.
“Pero siya ang dapat nakasama sa pangarap.”
“Nakasama naman po.”
Napatingin siya kay Belen.
“Hindi lang ninyo napansin nang matagal.”
Tumama ang simpleng sagot sa puso ng matanda.
Ilang buwan pagkatapos, pumanaw si Don Ernesto sa edad na walumpu’t isa.
Sa kanyang memorial service, maraming executives ang nagsuot ng mamahaling suit.
Ngunit sa tabi ng kanyang litrato ay hindi mamahaling relo o medalya ang inilagay.
Ang lumang kurbata ni Mario.
May maliit na card:
“ANG UNANG KURBATA NG FOUNDER, IPINAHIRAM NG EMPLOYEE NO. 003.”
Naroon si Belen at Liza.
Nang makita iyon ni Liza, napahagulgol siya.
“Parang magkasama na ulit sila.”
Hinawakan ni Belen ang pamangkin.
“Siguro pinag-aawayan na naman nila kung sino ang magbabayad ng kape.”
Napatawa silang dalawa habang umiiyak.
Makalipas ang ilang taon, nanatili ang kurbata sa company heritage room.
Tuwing orientation ng bagong empleyado, iyon ang unang kuwentong ipinapakita.
Hindi tungkol sa revenue.
Hindi tungkol sa expansion.
Hindi tungkol sa founder lamang.
Kundi tungkol sa araw na may isang ordinaryong delivery helper na nagpahiram ng kurbata sa isang lalaking wala pang pangalan sa negosyo.
At ang mensaheng lagi nilang inuulit:
“WALANG KUMPANYANG NAGSISIMULA SA ISANG TAO LAMANG.”
MGA ARAL SA BUHAY
- Huwag maliitin ang lumang bagay o simpleng taong may dalang kuwento. Maaaring konektado iyon sa pinakamahalagang bahagi ng ating nakaraan.
- Walang trabahong maliit kapag tapat at may ambag sa tagumpay ng isang organisasyon. Ang delivery helper, janitor, guard, clerk, at executives ay bahagi ng iisang kuwento.
- Ang tagumpay ay bihirang gawa ng isang tao lamang. Sa likod ng founder o lider ay may mga taong naniwala, tumulong, at nagsakripisyo.
- Ang tunay na pagwawasto ay hindi lamang paghingi ng tawad. Kailangang ibalik ang pagkilala sa mga taong matagal nang nakalimutan.
- Huwag husgahan ang tao batay sa damit, posisyon, o anyo. Ang babaeng pinagtatabuyan sa lobby ang nagdala ng bagay na muling nagpaalala sa kumpanya kung saan talaga ito nagsimula.
- Ang tunay na pamana ay hindi lamang pera. Maaari itong maging tiwala, kabutihan, at simpleng tulong na patuloy na nakaaapekto sa maraming buhay.
- Huwag kalimutang pasalamatan ang mga taong kasama mo bago ka pa naging matagumpay. Baka dumating ang araw na gusto mong bumawi ngunit wala na sila para marinig iyon.
Kung naantig kayo sa kuwento nina Aling Belen, Mario Santos, Don Ernesto, at Liza, huwag kalimutang LIKE, SHARE, AT MAG COMMENT SA COMMENT SECTION SA FACEBOOK PAGE POST upang mas marami pang makaalala na sa likod ng bawat malaking tagumpay ay may mga tahimik na taong minsang naniwala at tumulong.
Mag-comment: Kung kayo si Don Ernesto at malaman ninyong nakalimutan ng sarili ninyong kumpanya ang taong tumulong sa inyo noong wala pa kayong kahit ano, paano ninyo siya pararangalan? Ano ang pinakamahalagang aral na nakuha ninyo sa kuwentong ito?
