EPISODE 1: ANG LUMANG BULAKLAK SA ELEVATOR
Mahigpit na yakap ni Mang Ernesto, limampu’t walong taong gulang, ang isang lumang bouquet habang nakatayo sa lobby ng Santa Elena Medical Center. Kupas na ang mga rosas, tuyo na ang ilang dahon, at halos madurog na ang puting papel na nakabalot dito. Sa gitna ng mga bulaklak ay nakasingit ang maliit na litrato nilang mag-asawa noong araw ng kanilang kasal.
Halatang hindi bagay ang bouquet sa malinis at mamahaling hospital lobby.
Nang bumukas ang elevator, sumakay si Ernesto kasama ang dalawang doktor, ilang bisita, at isang batang nurse na si Nurse Camille.
Napansin agad ng isang babaeng naka-eleganteng damit ang bouquet.
“Diyos ko, bakit dala pa ‘yan dito?” bulong nito sa kasama.
“Patay na ‘yang mga bulaklak,” sagot ng isa habang napapangisi. “Baka may basurahan sa baba.”
Narinig iyon ni Ernesto.
Mas hinigpitan niya ang pagkakayakap sa bouquet.
Isang lalaki naman ang natawa.
“Kuya, bibisita ka ba ng pasyente o maglilibing?”
May ilang napangiti.
Napayuko si Ernesto.
Hindi niya kayang ipaliwanag kung bakit halos isang linggo na niyang dala ang parehong mga bulaklak.
Napansin ni Nurse Camille ang nangingilid niyang luha.
“Sir, saang floor po kayo?”
“Seventh floor po,” mahina niyang sagot.
“Oncology?”
Tumango siya.
Biglang nagbago ang mukha ng nurse.
Pagdating sa ikapitong palapag, hindi agad bumaba si Ernesto.
Nakatingin lamang siya sa bouquet.
“Sir?” mahinang tawag ni Camille.
“Pwede po bang magtanong?”
“Opo.”
“Room 718… nandiyan pa po ba?”
Napakunot-noo ang nurse.
“May pangalan po kayo?”
Napalunok si Ernesto.
“Luzviminda Reyes. Asawa ko po.”
Napahinto si Camille.
Kilala niya ang pangalang iyon.
Si Luzviminda ang pasyenteng pumanaw tatlong araw na ang nakalipas matapos ang mahabang laban sa cancer.
Dahan-dahang napahawak sa bibig ang nurse.
“Sir… kayo po pala si Mang Ernesto.”
Tumango ang lalaki.
“Hindi po ako nakarating noong huling gabi niya.”
Nabasag ang kanyang boses.
“Kaya bumalik po ako ngayon.”
Tumingin si Camille sa tuyong bouquet.
“Ano po ang gagawin ninyo sa mga bulaklak?”
Napaluha si Ernesto.
“Ito po kasi ang huling hiling niya.”
At doon tuluyang nawala ang anumang natitirang ngiti sa loob ng elevator.
EPISODE 2: ANG HILING NA HINDI NIYA NAABUTAN
Dinala ni Nurse Camille si Mang Ernesto sa maliit na family waiting room sa oncology floor. Tahimik siyang naupo habang nakapatong sa kandungan ang tuyong bouquet.
“Sir,” mahinang sabi ng nurse, “kung kaya n’yo pong ikuwento… ano ang huling hiling ni Ma’am Luz?”
Napangiti si Ernesto sa gitna ng luha.
“Mahilig siya sa bulaklak.”
Noong unang panahon ng kanilang pagsasama, hindi sila mayaman. Tricycle driver si Ernesto at naglalabada naman si Luz. Tuwing anniversary nila, hindi niya kayang bumili ng mamahaling bouquet.
Kaya namimitas siya ng simpleng bulaklak sa bakanteng lote at sa tabi ng kalsada.
“Lagi niyang sinasabi sa akin, ‘Erning, hindi presyo ang nagpapaganda sa bulaklak. Kung sino ang nagbigay.’”
Ngunit nang magkasakit si Luz, bihira na silang makalabas.
Sa huling buwan nito sa ospital, pinakiusapan siya:
“Kapag hindi na ako makauwi, dalhan mo pa rin ako ng bulaklak sa huling araw ko rito.”
Pinangako iyon ni Ernesto.
Ngunit noong gabing lumala ang kalagayan ni Luz, nasa probinsiya siya. Nanghihiram siya ng pera para sa gamot at hospital bill.
Wala siyang cellphone signal nang tumawag ang ospital.
Pagbalik niya kinabukasan—
wala na si Luz.
“Tatlong araw na po akong hindi makapasok dito,” nanginginig niyang sabi. “Kapag nasa elevator na ako, bumabalik ako sa lobby. Hindi ko kayang makita ‘yung kwartong wala na siya.”
Napaluha si Camille.
“Bakit ngayon po?”
Dahan-dahang inilabas ni Ernesto ang maliit na card mula sa bouquet.
Sulát-kamay ni Luz iyon bago ito humina:
“Erning, kapag bumalik ka at wala na ako, huwag mong iuwi agad ang mga bulaklak. Dalhin mo muna sa mga pasyenteng walang dumadalaw.”
Napahawak sa bibig si Camille.
“Gusto niyang hati-hatiin ko raw.”
“Para kanino?”
“Sa mga taong mag-isa.”
Tumulo ang luha ng lalaki.
“Sabi niya, baka may isang pasyenteng mawalan na rin ng pag-asa. Kahit isang bulaklak lang daw, baka maramdaman niyang may nakakaalala sa kanya.”
Napalingon si Camille sa tuyong mga rosas.
Hindi na iyon mukhang lumang bouquet.
Para na iyong huling habilin ng isang babaeng kahit naghihingalo ay iniisip pa rin ang lungkot ng ibang tao.
At sa labas ng waiting room, may ilang taong nakarinig ng kuwento—kabilang ang mga bisitang tumawa kay Ernesto sa elevator.
Isa-isa silang napayuko.
EPISODE 3: ANG MGA BULAKLAK PARA SA MGA WALANG DUMADALAW
Tinulungan ni Nurse Camille si Mang Ernesto na isa-isang paghiwalayin ang mga bulaklak. Hindi na lahat maganda. May tuyong rosas, may maliit na puting bulaklak na halos malagas, at may mga dahong kupas na ang kulay.
Pero ayaw ni Ernesto na may itapon.
“Gusto ni Luz, kahit maliit, may mabigyan.”
Unang pinuntahan nila ang isang matandang pasyenteng si Lola Pilar, na dalawang linggo nang naka-confine at bihirang dalawin ng mga anak dahil nasa ibang bansa.
Dahan-dahang iniabot ni Ernesto ang isang puting rosas.
“Para po sa inyo.”
Nagtaka ang matanda.
“Kanino galing?”
Napangiti si Ernesto.
“Sa asawa ko po.”
“Nasaan siya?”
Hindi agad nakasagot si Ernesto.
“Nasa mas tahimik na lugar na po.”
Napaluha si Pilar.
Hinawakan niya ang kamay ni Ernesto.
“Sabihin mo sa asawa mo… salamat.”
Napapikit ang lalaki.
Parang narinig niya muli ang boses ni Luz.
Sumunod nilang binigyan ang isang batang chemotherapy patient na si Mika, siyam na taong gulang, na araw-araw naghihintay sa ama nitong nagtatrabaho sa malayong probinsiya.
“Para sa akin po?” tanong ng bata.
“Oo.”
“Bakit?”
“Dahil sabi ng asawa ko, matapang daw ang mga taong lumalaban kahit pagod na.”
Ngumiti ang bata.
Mula room hanggang room, namigay sila.
Isang bulaklak sa matandang walang dalaw.
Isa sa isang inang bagong opera.
Isa sa pasyenteng matagal nang walang pamilya.
Unti-unting nauubos ang bouquet.
Kasabay nito, unti-unting gumagaan ang dibdib ni Ernesto.
Sa hallway, tahimik na sumusunod ang dalawang babaeng tumawa sa kanya sa elevator.
Isa sa kanila ang lumapit.
“Sir…”
Napalingon si Ernesto.
“Patawad po.”
Nagulat siya.
“Pinagtawanan namin ‘yung bulaklak.”
Napayuko ang babae.
“Hindi namin alam.”
Mahinang ngumiti si Ernesto.
“Hindi naman po kailangang malaman ang kuwento bago maging mabait.”
Parang tinamaan sa puso ang babae.
Napaluha siya.
Tama si Ernesto.
Hindi kailangan ng trahedya bago tratuhin nang may respeto ang isang tao.
Hindi kailangang malaman muna kung bakit luma ang dala niya.
Hindi kailangang malaman kung sino ang namatay.
Minsan, sapat nang piliin mong huwag manakit.
Sa huling bulaklak, huminto si Ernesto.
Hindi niya iyon ipinamahagi.
“Para kanino po ‘yan?” tanong ni Camille.
Tumingin siya sa dulo ng hallway.
“Para kay Luz.”
At sa unang pagkakataon matapos siyang mamatayan—
nagkaroon na siya ng lakas upang bumalik sa Room 718.
EPISODE 4: ANG KWARTONG WALA NA SIYA
Dahan-dahang naglakad si Mang Ernesto patungo sa Room 718.
Bawat hakbang ay mabigat.
Ilang buwan niyang araw-araw binuksan ang pintuang iyon. Doon niya pinapakain si Luz. Doon niya sinusuklay ang numinipis nitong buhok. Doon sila nag-uusap tungkol sa bahay, mga anak, at simpleng pangarap na makabalik sa dati nilang buhay.
Ngunit ngayon, bakante na ang kuwarto.
Malinis ang kama.
Wala na ang oxygen tube.
Wala na ang maliit na tsinelas ni Luz sa ilalim ng upuan.
Wala na ang boses nitong nagsasabing:
“Erning, huwag kang mag-alala. Kaya ko pa.”
Pagpasok niya, tuluyan siyang napahagulhol.
“Luz…”
Nasa likod lang si Camille, tahimik na umiiyak.
Lumapit si Ernesto sa bintana at inilagay ang huling tuyong rosas sa maliit na side table.
“Pasensya ka na,” bulong niya.
“Hindi ako umabot.”
Napaluhod siya sa tabi ng kama.
“Ginawa ko naman lahat para makahanap ng pera. Akala ko may oras pa tayo.”
Nanginginig ang kanyang katawan sa paghikbi.
“Bakit hindi mo ako hinintay?”
Maya-maya, lumapit si Camille.
“Sir Ernesto… may iniwan po si Ma’am Luz.”
Napatingin siya.
Mula sa nurse station, kinuha ni Camille ang isang maliit na envelope na matagal nilang hinihintay maibigay sa asawa ng pasyente.
Nanginginig na binuksan ni Ernesto.
Sulát-kamay ni Luz:
“Erning, kung hindi tayo magkita sa huling araw ko, huwag mong sisihin ang sarili mo. Alam kong kapag wala ka sa tabi ko, may ginagawa kang paraan para sa akin.”
Napahagulhol si Ernesto.
Nagpatuloy siya sa pagbabasa.
“Huwag kang malungkot dahil hindi mo naibigay ang bulaklak sa akin. Ibigay mo sa taong mas kailangan iyon.”
Hindi na niya makita nang malinaw ang papel dahil sa luha.
At sa pinakahuling linya:
“Buong buhay ko, ikaw na ang pinakamagandang bulaklak na natanggap ko.”
Napahawak siya sa dibdib.
“Luz…”
Niyakap niya ang sulat.
Sa hallway, tahimik na nakatayo ang ilang nurses, doktor, at bisita.
Walang nagsasalita.
Dahil sa sandaling iyon, naunawaan nilang ang pinakamaingay na pag-ibig ay hindi laging sigaw.
Minsan, isa lamang itong tuyong bouquet.
Isang sulat.
At isang pangakong tinupad kahit huli na para marinig ng taong pinangakuan.
EPISODE 5: ANG BOUQUET NA PATULOY NA NAMULAKLAK
Lumipas ang isang taon.
Muling bumalik si Mang Ernesto sa Santa Elena Medical Center.
Pero ngayon, hindi na luma at tuyong bouquet ang dala niya.
May bitbit siyang maliit na basket ng sariwang bulaklak—simple lamang, karamihan ay sampaguita, daisies, at maliliit na rosas mula sa bakuran ng kanilang bahay.
Sinalubong siya ni Nurse Camille.
“Sir Ernesto!”
Ngumiti ang matanda.
“Anniversary namin ngayon ni Luz.”
Napaluha agad ang nurse.
Sa loob ng isang taon, naging tradisyon na ni Ernesto ang bumalik sa oncology ward tuwing buwan. Naghahatid siya ng tig-iisang bulaklak sa mga pasyenteng walang bisita.
Hindi niya kailangan ng recognition.
Hindi rin siya nanghihingi ng litrato.
Kapag tinatanong kung bakit niya ginagawa, iisa lang ang sagot:
“Habilin ng asawa ko.”
Sa waiting room, may maliit nang basket na tinatawag ng mga staff na “Luz’s Flowers.”
Sinumang pasyenteng walang dumadalaw ay maaaring bigyan ng bulaklak.
Sa maliit na card ay nakasulat:
“Para sa taong kailangang maalalang hindi siya nag-iisa.”
Isang hapon, lumapit sa kanya si Mika—ang batang binigyan niya ng bulaklak noong unang araw.
Mas mahaba na ang buhok nito at nakangiti nang malaki.
“Tito Ernesto!”
“Mika!”
“Last treatment ko na po.”
Napahawak sa bibig ang matanda.
“Talaga?”
Tumango ang bata.
May hawak itong maliit na paper flower.
“Para sa inyo.”
“Bakit ako?”
“Sabi n’yo po dati, nagbibigay tayo ng bulaklak sa taong kailangan ng lakas.”
Iniabot iyon ng bata.
“Kailangan n’yo rin po minsan.”
Hindi na napigilan ni Ernesto ang pagluha.
Niyakap niya si Mika.
Sa simpleng paper flower, naramdaman niyang bumalik sa kanya ang kabutihang minsang ipinadala ni Luz sa ibang tao.
Pagkatapos, pumunta siya sa lumang Room 718.
Wala na siyang takot pumasok.
Inilagay niya ang isang sariwang rosas sa bintana.
“Luz,” bulong niya, “ang dami mo nang nabigyan.”
Napangiti siya habang tumutulo ang luha.
“Akala ko noon, huling bouquet na ‘yung dala ko.”
Tumingin siya sa basket sa hallway.
“Hindi pala.”
Ang bouquet na minsang nalanta sa kanyang mga kamay ay naging simula pala ng daan-daang bulaklak na ibinigay sa mga taong malungkot, natatakot, at nag-iisa.
At doon niya naunawaan ang huling regalo ng kanyang asawa:
Hindi ang turuan siyang humawak sa alaala.
Kundi ang turuan siyang ipasa ang pagmamahal.
MGA ARAL SA BUHAY
- Huwag pagtawanan ang bagay na mahalaga sa iba. Maaaring luma o walang halaga sa ating paningin, ngunit maaaring iyon ang huling alaala nila sa isang mahal sa buhay.
- Hindi natin alam ang kuwentong dala ng bawat taong nakakasabay natin. Kaya piliin ang kabaitan bago ang panghuhusga.
- Ang tunay na pagmamahal ay hindi natatapos sa kamatayan. Maaari itong mabuhay sa mga kabutihang ipinagpapatuloy natin para sa iba.
- Huwag sisihin ang sarili sa mga bagay na hindi natin nakontrol. Ginawa ni Ernesto ang lahat para sa kanyang asawa, at alam iyon ni Luz hanggang sa kanyang huling sandali.
- Ang pagkawala ay maaaring gawing dahilan upang magbigay ng pag-asa. Ang sakit ni Ernesto ay naging pagdamay sa mga pasyenteng walang kasama.
- Minsan, ang pinakamagandang regalo ay hindi para sa taong mahal natin kundi para sa taong ipinakiusap niyang tulungan natin.
- Ang alaala ay nagiging mas makahulugan kapag nagiging kabutihan para sa iba. Ang tuyong bouquet ni Luz ay nagbunga ng maraming sariwang bulaklak at bagong pag-asa.
Kung naantig kayo sa kuwento nina Mang Ernesto at Luz, huwag kalimutang LIKE, SHARE, AT MAG COMMENT SA COMMENT SECTION SA FACEBOOK PAGE POST upang mas maraming tao ang maalalang huwag kailanman pagtawanan ang simpleng bagay na maaaring may napakalalim na kuwento.
Mag-comment: Kung kayo si Mang Ernesto at ang huling hiling ng inyong mahal sa buhay ay ipasa sa ibang taong malungkot ang bulaklak na para sana sa kanya, magagawa n’yo rin ba iyon kahit napakasakit bumitaw?
