EPISODE 1: ANG TAONG TAGA-BUHAT LANG DAW
Sa isang malaking events hall sa lungsod, abala ang lahat para sa taunang awarding night ng mga negosyante, artista, at kilalang personalidad. May malalaking ilaw, kumikislap na stage, mamahaling bulaklak, at mga mesa na punong-puno ng bisitang naka-gown at coat. Sa likod ng ganda ng programa, nandoon si Mang Elmer, isang tahimik na taga-buhat ng upuan.
Limampu’t limang taong gulang na siya, payat, pawisin, at may lumang ID na nakasabit sa leeg. Trabaho niya ang mag-ayos ng upuan, magbuhat ng mesa, at siguraduhing walang nakaharang sa daanan. Hindi siya napapansin ng mga bisita, maliban na lang kapag may mali.
“Uy, Mang Elmer!” sigaw ng isang batang event staff. “Bilisan mo naman. Parang pagong ka na.”
Nagtawanan ang ibang crew.
Isa pang lalaki ang tumuro sa kanya habang hawak ang headset. “Taga-buhat ka lang ng upuan, pero ang bagal mo pa. Huwag kang tatanga-tanga dahil VIP ang mga tao rito.”
Napayuko si Mang Elmer. “Opo. Aayusin ko po.”
Habang binubuhat niya ang sunod-sunod na monoblock at banquet chair, napansin niya ang kakaibang tunog sa ilalim ng stage. May mahinang paglangitngit na tila bakal na pinipilit kumapit. Hindi ito narinig ng iba dahil malakas ang soundcheck at palakpakan ng mga staff.
Lumapit siya sa gilid ng stage at yumuko. Nakita niya ang isang support brace na hindi pantay ang kapit. May isang turnilyong maluwag at may kahoy na bahagyang bitak.
“Sir,” sabi niya sa stage manager, “baka puwede pong tingnan ang ilalim ng stage. Parang may hindi matibay.”
Napairap ang stage manager. “Mang Elmer, huwag ka nang magmarunong. May technical team kami riyan.”
“Pero sir—”
“Upuan ang trabaho mo, hindi stage inspection.”
Natawa ang dalawang staff. “Baka engineer na rin si Mang Elmer ngayon!”
Napahiya si Mang Elmer, pero hindi nawala ang kaba sa dibdib niya. Habang naglalakad siya palayo, narinig niya ulit ang langitngit. Sa stage, nagsisimula nang mag-rehearse ang dancers at hosts.
Hindi alam ng lahat, ang taong kanilang pinagtatawanan ang unang nakakita sa panganib na maaaring kumitil ng buhay.
EPISODE 2: ANG BABALANG HINDI PINAKINGGAN
Patuloy ang paghahanda sa event. Dumating ang mga VIP, mga sponsor, at mga media crew. Lalong dumami ang tao sa paligid ng stage. May mga cameraman, dancers, singers, at host na naglalakad-lakad sa ibabaw nito. Bawat hakbang nila ay tila dagdag bigat sa dibdib ni Mang Elmer.
Habang inaayos niya ang mga upuan sa harap, hindi niya maiwasang tumingin sa ilalim ng stage. Muli niyang nakita ang maliit na gap sa gilid. Parang unti-unting bumababa ang isang parte.
Lumapit siya sa isang technician. “Boss, paki-check po talaga. May gumagalaw sa ilalim.”
Napalingon ang technician, pero hindi siya seryoso. “Mang, ilang taon na akong nagse-set up ng stage. Alam ko ang ginagawa ko.”
“Hindi ko naman po kayo minamaliit,” sagot ni Mang Elmer. “Nag-aalala lang po ako.”
Natawa ang technician. “Kung nag-aalala ka, buhatin mo na lang ‘yung mga upuan. Doon ka magaling.”
Napakagat-labi si Mang Elmer. Gusto niyang sumagot, pero pinili niyang manahimik. Hindi niya gustong makipag-away. Gusto lang niyang walang masaktan.
Maya-maya, dumating ang event director na si Sir Gerald. Kilala itong mahigpit at mabilis magalit. Nang makita niyang kausap pa rin ni Mang Elmer ang technician, agad siyang lumapit.
“Ano na naman ‘to?”
“Sir,” sabi ni Mang Elmer, “may nakita po akong bitak at maluwag na support sa stage.”
Napataas ang boses ni Sir Gerald. “Mang Elmer, alam mo ba kung magkano ang event na ito? Hindi puwedeng ma-delay dahil lang sa hinala mo.”
“Sir, kahit limang minuto lang po na inspection—”
“Hindi!” sigaw nito. “Kung takot ka, umalis ka sa area. Huwag mong guluhin ang production.”
Napatingin ang mga tao. May ilang staff na tumawa nang mahina. May isang nagsabi, “OA naman si Tatay.”
Napayuko si Mang Elmer. Ngunit habang nakayuko, nakita niya ang isang maliit na turnilyo na gumulong mula sa ilalim ng stage papunta sa kanyang paa. Pinulot niya iyon. Nanginginig ang kamay niya.
Hindi na ito hinala. May bahagi na talagang bumibitaw.
Itinago niya ang turnilyo sa bulsa at nagdasal nang mahina. “Diyos ko, sana makinig sila bago mahuli ang lahat.”
Ngunit nagsimula na ang countdown ng program.
EPISODE 3: ANG UNANG KALABOG
Nagsimula ang awarding night. Nagpalakpakan ang lahat nang umakyat sa stage ang mga host. Umilaw ang spotlight, tumugtog ang banda, at kumaway ang mga artista sa harap ng crowd. Sa paningin ng mga bisita, perpekto ang gabi. Ngunit para kay Mang Elmer, bawat tunog ng musika ay natatabunan ng mahinang kalabog sa ilalim ng entablado.
Nakatayo siya sa gilid, hawak ang ilang upuan, pero ang mata niya ay nasa stage. Nakita niyang bahagyang lumubog ang kanang bahagi nang sabay-sabay tumapak ang grupo ng performers.
“Sir Gerald!” sigaw niya. “Pakiusap! Pabain n’yo muna sila!”
Hindi siya pinansin. Nakasuot ng headset si Sir Gerald at abala sa cue ng camera.
Lumapit si Mang Elmer sa barricade, pero hinarang siya ng security. “Bawal ka rito.”
“Guguho ang stage!” sigaw ni Mang Elmer.
Narinig iyon ng ilang bisita. Nagbulungan sila. “Ano raw?” “Guguho?”
Nainis si Sir Gerald at lumapit. “Mang Elmer! Huling warning na ‘to. Tumahimik ka!”
Ngunit bago pa siya makapagsalita muli, may malakas na “KRAAAK!” mula sa ilalim.
Napahinto ang host. Natigilan ang dancers. Ang kanang bahagi ng stage ay bahagyang yumuko. Napasigaw ang isang performer nang muntik siyang madulas.
“Pabain sila!” sigaw ni Mang Elmer, mas malakas ngayon. “Ngayon na!”
Sa pagkakataong iyon, siya na ang kumilos. Tinulak niya ang barricade at tumakbo papunta sa gilid ng stage. Hindi niya iniisip kung mapapagalitan siya. Ang nasa isip niya lang ay ang mga taong nasa ibabaw.
“Baba! Baba! Huwag kayong tumalon! Dahan-dahan sa kaliwa!” sigaw niya habang itinuro ang mas matibay na bahagi.
Nagpanic ang ilan, ngunit dahil malinaw ang utos ni Mang Elmer, sumunod ang mga crew. Tinulungan niyang bumaba ang isang babaeng host na nanginginig sa takot. Sinigawan niya ang dalawang dancers na huwag dumaan sa kanang bahagi.
Makalipas ang ilang segundo, tuluyang bumigay ang isang support beam. Bumagsak ang bahagi ng stage na kanina’y kinatatayuan ng performers. Kumalat ang sigawan sa hall.
Napaluhod si Sir Gerald sa gulat.
Kung hindi nakinig ang ilan sa sigaw ni Mang Elmer, mas maraming tao ang nadaganan.
Ang pinagtawanan nilang taga-buhat ng upuan ang unang nagligtas sa kanila.
EPISODE 4: ANG TAONG HINDI LANG TAGA-BUHAT
Nagkagulo ang buong events hall. Pinatay ang music, binuksan ang emergency lights, at nagtakbuhan ang medical team. Mabuti na lang at karamihan sa performers ay nakababa bago tuluyang bumigay ang bahagi ng stage. May ilang nasugatan, pero walang namatay.
Si Mang Elmer ay nakaupo sa sahig, hingal na hingal, may gasgas sa braso dahil tinulungan niyang hilahin pababa ang isang crew. Lumapit ang isang batang dancer na umiiyak.
“Tay, salamat po. Kung hindi n’yo ako hinila, nandoon pa ako sa gitna.”
Tumango si Mang Elmer. “Okay ka na ba, anak?”
“Opo,” sagot ng dalaga habang umiiyak. “Kayo po ang nagligtas sa akin.”
Narinig iyon ni Sir Gerald. Lumapit siya, nanginginig ang tuhod. Wala na ang yabang, wala na ang galit. Sa likod niya, nakatayo ang mga staff na kanina’y tumatawa kay Mang Elmer.
“Mang Elmer…” mahinang sabi niya.
Hindi tumingin agad ang matanda. Hawak pa rin niya ang turnilyong napulot kanina. Inilabas niya iyon at inilagay sa palad ni Sir Gerald.
“Ito po ang nahulog bago magsimula ang program,” sabi niya. “Sinabi ko po sa inyo.”
Napayuko si Sir Gerald. “Patawad. Hindi kita pinakinggan.”
Tumulo ang luha sa mata ni Mang Elmer. “Hindi naman po ako naghahanap ng gulo. Matagal na po akong nagbubuhat ng stage, mesa, at upuan. Kapag may tunog na mali, alam ko po. Hindi man ako engineer, alam ko ang tunog ng bumibigay.”
Tahimik ang lahat.
Lumapit ang technician na nang-insulto sa kanya. “Mang Elmer, patawad po. Inisip namin nagmamarunong kayo.”
“Hindi ako nagmamarunong,” sagot niya. “Nag-aalala lang ako.”
Doon nagsimulang umiyak ang ilang staff. Dahil ang taong minamaliit nila ay hindi pala naghahanap ng papuri. Gusto lang niyang mailigtas ang buhay nila.
Lumapit ang organizer, isang matandang negosyante, at hinawakan ang balikat ni Mang Elmer. “Simula ngayon, walang setup na magsisimula hangga’t hindi kasama sa inspection ang taong ito.”
Napatingin si Mang Elmer, halos hindi makapaniwala.
“Hindi ka lang taga-buhat ng upuan,” dagdag ng organizer. “Isa kang taong may malasakit. At ngayong gabi, iyon ang pinakamahalagang trabaho sa buong event.”
EPISODE 5: ANG PALAKPAKAN PARA KAY MANG ELMER
Makalipas ang ilang linggo, muling ginanap ang awarding night. Mas mahigpit na ang safety inspection, mas maayos ang stage, at bawat crew ay dumaan sa training. Sa backstage, nandoon si Mang Elmer, suot ang bagong ID at safety vest. Ngunit gaya ng dati, tahimik pa rin siya, hawak ang clipboard, at maingat na tinitingnan ang bawat turnilyo, poste, at support.
Bago magsimula ang programa, umakyat sa stage si Sir Gerald. Nakatayo sa harap ang mga dating performers, crew, at bisitang nakasaksi sa nangyari.
“Bago tayo magsimula,” sabi ni Sir Gerald sa mikropono, “may taong kailangan naming pasalamatan. Isang taong pinagtawanan namin. Isang taong hindi namin pinakinggan. Pero siya ang unang nagbabala at nagligtas sa maraming buhay.”
Tinawag niya si Mang Elmer.
Nagulat ang matanda. Umiling pa siya, pero itinulak siya nang marahan ng mga crew papunta sa stage. Habang naglalakad siya, tumayo ang lahat. Sunod-sunod ang palakpakan.
Nang makarating siya sa gitna, hindi niya napigilan ang luha. Sanay siyang nasa likod lang, nagbubuhat, nagliligpit, at umaalis kapag tapos na ang event. Ngayon, nasa harap siya ng mga taong minsang tumawa sa kanya.
Lumapit ang batang dancer na nailigtas niya at inabot ang maliit na plake. “Para po sa inyo, Tay Elmer. Salamat dahil buhay pa kami.”
Napahagulhol si Mang Elmer. “Hindi ko naman po ginawa iyon para mapalakpakan. Ginawa ko lang po ang dapat gawin.”
Lumapit si Sir Gerald at niyakap siya. “At kami naman, dapat matutong makinig.”
Sa dulo ng programa, hindi ang awards ang pinakamatinding alaala ng gabi. Kundi ang matandang taga-buhat ng upuan na pinatunayan sa lahat na ang karanasan, malasakit, at tapang ay hindi nasusukat sa posisyon o titulo.
Mula noon, sa bawat event na pinupuntahan ni Mang Elmer, walang tumatawag sa kanya na “taga-buhat lang.” Tinatawag na siyang “Kuya Elmer, safety lead.”
At bawat beses na naririnig niya iyon, napapangiti siya. Hindi dahil sa ranggo, kundi dahil sa wakas, may nakinig.
MORAL LESSON: Huwag maliitin ang taong nasa likod ng trabaho. Minsan, ang tahimik na manggagawa ang may pinakamatalas na mata at pinakamalalim na karanasan. Ang tunay na respeto ay nagsisimula sa pakikinig, dahil may mga babalang makapagliligtas ng buhay kung hindi natin hahayaang matabunan ng yabang.
Kung naantig ka sa kuwentong ito, LIKE, SHARE, AT MAG COMMENT SA comment section sa facebook page post.
