EPISODE 1: ANG MGA BARYANG NASA GARAPON
“Sir, baka puwedeng bilisan natin. Ang dami pang nakapila.”
Napayuko si Mang Joel, limampu’t dalawang taong gulang, habang isa-isang inilalapag sa counter ng toy store ang mga baryang matagal niyang inipon.
Limang piso.
Sampung piso.
Mga piso.
May ilang gusot na dalawampu at limampung papel na pera.
Sa harap niya ay isang maliit na pulang laruang sasakyan.
Hindi iyon ang pinakamahal na laruan sa tindahan. Ngunit ilang minuto niya iyong pinagmasdan bago lakas-loob na dinala sa cashier.
“Magkano pa po kulang?” tanong niya.
Tumingin ang cashier na si Andrea sa screen.
“One hundred eighty-seven pesos pa po, Sir.”
Kinapa ni Joel ang bulsa.
May inilabas pa siyang ilang barya.
Sa likod niya, may dalawang lalaking natawa.
“Grabe, laruan lang, inubos pa lahat ng barya.”
May babae namang bumulong, “Kung walang pera, huwag muna bumili.”
Narinig iyon ni Joel.
Pero hindi siya lumingon.
Patuloy lamang siyang nagbilang.
Nanginginig na ang kanyang kamay.
Hindi dahil nahihiya siya sa baryang hawak niya.
Kundi dahil alas-kuwatro na ng hapon.
At nangako siyang makakabalik sa ospital bago mag-alas-singko.
“Sir,” sabi ni Andrea, “pwede naman po kayong pumili ng mas murang toy.”
Tumingin si Joel sa pulang sasakyan.
Umiling siya.
“Ito po talaga ang gusto niya.”
“Anak n’yo po?”
Tumango siya.
“Birthday?”
Saglit siyang natahimik.
Pagkatapos ay ngumiti nang pilit.
“Hindi po.”
Muling binuksan niya ang maliit na sling bag.
May ID na nakasabit doon.
Napansin ni Andrea ang logo ng isang ospital.
Sa likod ng ID ay may litrato ng batang nakangiti habang nakahiga sa hospital bed.
“Sir… nasa ospital po ang anak ninyo?”
Hindi agad nakasagot si Joel.
Pinunasan niya ang mata gamit ang manggas ng marumi niyang damit.
“Opo.”
“Ilang taon?”
“Walo.”
Huminga siya nang malalim.
“Tatlong buwan na siyang hindi nakakauwi.”
Nawala ang tawanan sa likod.
Tumingin si Joel sa laruan.
“Kanina sinabi ng doktor na baka matagalan pa bago siya muling makalabas.”
Napahinto siya.
“At ang sabi ng anak ko sa akin bago ako umalis…”
Napangiti siya habang umiiyak.
“Papa, kahit laruan lang na kotse. Para kahit ako hindi makalabas, may makakabiyahe naman para sa akin.”
EPISODE 2: ANG BATANG NAKATANAW LANG SA BINTANA
Biglang naging tahimik ang pila.
Si Andrea ay hindi na makatingin nang diretso kay Mang Joel.
“Anong pangalan po ng anak ninyo?”
“Miko.”
“Matagal na po siyang may sakit?”
Tumango ang ama.
Isang taon nang pabalik-balik sa ospital ang bata dahil sa malubhang kondisyon sa dugo. Ngunit nitong huling admission, hindi na siya pinayagang umuwi dahil napakahina ng resistensya niya at kailangan ng tuloy-tuloy na gamutan.
“Bago siya nagkasakit,” sabi ni Joel, “mahilig siyang tumakbo sa labas.”
Mahilig si Miko sa mga sasakyan.
Kapag may jeep, bus, truck, o motorsiklong kakaiba ang kulay, tinatawag niya agad ang ama.
“Papa, tingnan mo!”
Tuwing Linggo naman, dinadala siya ni Joel sa maliit na plaza.
Wala silang sariling sasakyan.
Pero sapat na kay Miko ang makakita ng dumaraang jeep at mangarap.
“Paglaki ko, bibili kita ng kotse,” minsang sinabi ng bata.
Tumawa noon si Joel.
Ngayon—
ang batang dating hindi mapakali sa bahay ay halos araw-araw lamang nakahiga.
“May bintana ang room niya,” kuwento ni Joel.
“Kapag umaga, nakatingin lang siya sa mga sasakyan sa kalsada sa baba.”
Minsan daw tinanong siya ni Miko:
“Papa, kailan ulit ako sasakay?”
Hindi nakasagot si Joel.
Kaya noong nakaraang linggo, nagsimula siyang mag-ipon.
Hindi siya regular na empleyado.
Kung may construction, nagtatrabaho siya.
Kung wala, nagbubuhat siya sa palengke.
Ang perang papel ay para sa pagkain at gamot.
Kaya ang baryang natitira sa bawat araw—
iyon ang inilalagay niya sa maliit na bote.
Limang piso.
Sampu.
Dalawang piso.
Hindi niya iyon ginagalaw.
Hanggang kaninang umaga, binasag niya ang bote.
“Akala ko sapat na,” sabi niya.
Napatingin siya sa counter.
“Kulang pa pala.”
Nang marinig iyon, ang babaeng kanina ay nagsabing huwag bumili kung walang pera ay napayuko.
May inilabas siyang dalawang daang piso.
“Kuya…”
Napalingon si Joel.
“Idagdag n’yo po.”
Agad umiling ang ama.
“Huwag na po. Hindi ako nanghihingi.”
“Alam ko.”
Namumuo ang luha sa mata ng babae.
“Hindi ito dahil naaawa ako.”
Inilapag niya ang pera sa counter.
“Gusto ko lang may bumiyahe para kay Miko ngayong gabi.”
At doon unang napaluha nang tuluyan si Joel sa gitna ng toy store.
EPISODE 3: ANG REGALONG UMABOT BAGO MATULOG SI MIKO
Hindi lamang ang babae ang tumulong.
Ang lalaking unang tumawa ay nag-abot ng limampung piso.
“Kuya, sorry.”
May isa pang customer na nagdagdag.
Pati si Andrea ay kumuha ng maliit na gift bag.
“Libre na po ang wrapping.”
Napailing si Joel habang umiiyak.
“Maraming salamat.”
Bago siya umalis, kinuha ni Andrea ang toy car at inilagay sa magandang kahon.
“Sir, sabihin n’yo kay Miko na maraming taong gustong makitang makabiyahe ulit siya.”
Tumango si Joel.
Paglabas niya ng mall, halos tumatakbo siyang sumakay ng jeep.
Mahigpit niyang yakap ang kahon.
Alas-kuwatro y medya.
Malayo pa ang ospital.
Habang nasa biyahe, paulit-ulit niyang tinitingnan ang oras.
Nang makarating siya, dire-diretso siyang umakyat sa pediatric ward.
“Papa!”
Mahina ngunit masayang tinig ang sumalubong sa kanya.
Nakahiga si Miko.
Payat.
Maputla.
May IV line sa kamay.
Pero nang makita ang kahon—
parang biglang bumalik ang dating liwanag sa kanyang mga mata.
“Ano ’yan?”
Umupo si Joel sa tabi niya.
“Hulaan mo.”
“Pagkain?”
“Hindi.”
Binuksan ng bata ang kahon.
Nang makita ang pulang laruang kotse, napanganga siya.
“Papa!”
Mahigpit niya itong niyakap sa dibdib.
“Ito talaga ’yung gusto ko!”
Tumawa si Joel kahit umiiyak na.
“Oo.”
Inilagay ni Miko ang sasakyan sa ibabaw ng kumot.
Dahan-dahan niya itong itinulak.
“Vroom…”
Napangiti ang mga nurse.
Ginawa niyang kalsada ang kama.
Ang unan ang bundok.
Ang gilid ng blanket ang tulay.
Pagkatapos ay itinaas niya ang toy car at itinapat sa bintana.
“Papa, saan tayo pupunta pag nakalabas ako?”
Hindi agad nakasagot si Joel.
“Kung saan mo gusto.”
“Sa dagat.”
“Sige.”
“Sa zoo.”
“Sige.”
“Sa bahay muna kay Lola.”
Tumango si Joel.
“Lahat.”
Biglang tumahimik si Miko.
“Papa?”
“O?”
“Kung matagal pa ako rito…”
Tumingin siya sa maliit na kotse.
“…okay lang. May gumagala naman para sa akin.”
Napayuko si Joel.
Ayaw niyang makita ng bata ang luha niya.
Pero hinawakan ni Miko ang kamay niya.
“Papa, umiiyak ka?”
“Hindi.”
“Sinungaling.”
Napatawa silang dalawa.
At sa labas ng pinto—
tahimik na umiiyak ang nurse na kanina pa nakamasid sa mag-ama.
EPISODE 4: ANG MGA LUGAR NA GUSTONG PUNTAHAN NIYA
Kinabukasan, nadatnan ni Mang Joel na may mga maliit na papel sa gilid ng kama ni Miko.
“Ano ’yan?”
“Travel list.”
Napangiti ang ama.
Binasa niya.
Dagat.
Park.
Zoo.
Simbahan.
Bahay ni Lola.
Toy store.
“Toy store?”
Tumango si Miko.
“Gusto kong makita kung saan mo binili si Red.”
Red ang ipinangalan niya sa laruang kotse.
Araw-araw, gumagawa sila ng bagong biyahe.
Kapag nagbibigay ng gamot ang nurse:
“Nasaan na si Red?”
“Nasa Baguio!”
Kapag oras ng pagkain:
“Nasa Cebu!”
Kapag masakit ang injection:
“Nasa race track!”
Sa simpleng laruan, nagkaroon ng maliit na mundong kayang puntahan ng batang hindi makalabas ng ospital.
Ngunit makalipas ang dalawang linggo, muling nanghina si Miko.
Isang gabi, tinawagan si Joel habang nagtatrabaho.
“Sir, kailangan n’yo pong pumunta rito.”
Nabitawan niya ang hawak na sako.
Tumakbo siya.
Pagdating niya, nakita niyang maraming doktor sa paligid ng kama.
Mahina ang bata.
“Papa…”
“Nandito ako.”
Hinawakan niya ang kamay ng anak.
“Natatakot ka?”
Umiling si Miko.
“Konti lang.”
Kinuha nito ang toy car.
“Papa, kung matagal pa ako dito…”
“Makakalabas ka.”
“Pakinggan mo muna.”
Tumulo ang luha ni Joel.
“Sige.”
“Kapag may batang katabi ko na walang laruan…”
Iniabot ni Miko ang pulang kotse.
“…pahiram mo si Red.”
Umiling ang ama.
“Sa’yo ’yan.”
“Babalik naman.”
Mahina siyang ngumiti.
“Ang kotse nga bumabalik.”
Napahagulhol si Joel.
Kinabukasan, bahagyang naging stable ang bata.
Ngunit ipinaliwanag ng doktor na magiging mahaba ang gamutan.
Walang katiyakan kung kailan siya makakauwi.
Hindi iyon ang balitang gusto nilang marinig.
Pero nang makita ni Joel ang anak na muling nagpapatakbo ng pulang kotse sa ibabaw ng kumot—
naisip niyang hindi muna nila kailangang sagutin ang lahat ng tanong tungkol sa bukas.
Sapat muna ang araw na iyon.
Ang isang ngiti.
Isang laruan.
At isang pangakong kapag dumating ang tamang panahon—
ang unang totoong biyahe nila ay papunta sa dagat.
EPISODE 5: ANG KOTSE SA TABI NG BINTANA
Lumipas ang walong buwan.
Isang hapon, bumukas ang pinto ng toy store.
Napatingin si Andrea sa lalaking pumasok.
Pamilyar ang maruming sling bag.
Pamilyar ang mukhang iyon.
“Sir Joel?”
Ngumiti ang ama.
Ngunit hindi siya nag-iisa.
Sa tabi niya ay isang payat na batang naka-face mask, nakasakay sa wheelchair.
Hawak nito ang pulang toy car.
Napatakip sa bibig si Andrea.
“Si Miko?”
Kumaway ang bata.
“Hello po.”
Hindi napigilan ni Andrea ang pag-iyak.
“Nakalabas ka na?”
Tumango si Miko.
“Temporary lang po. Sabi ng doctor pwede akong lumabas nang saglit.”
Tumingin siya sa ama.
“Dinala ako ni Papa rito kasi nasa listahan ko.”
Napaluha si Joel.
Hindi pa tapos ang gamutan ng anak.
Marami pang checkup.
Marami pang araw na maaaring bumalik sila sa ospital.
Pero sa araw na iyon—
nakatayo sila sa lugar kung saan nagsimula ang maliit na biyaheng iyon.
Lumapit ang ilang staff.
Naalala nila ang ama na minsang nagbilang ng mga baryang pinagtawanan ng mga tao.
Ngayon, kasama nito ang batang dahilan ng bawat baryang iyon.
“May gusto kang laruan?” tanong ni Andrea.
Umiling si Miko.
“Meron na po ako.”
Itinaas niya si Red.
“Pero may gusto sana akong gawin.”
“Ano?”
May inilabas siyang maliit na plastic bag.
Sa loob ay ilang laruang sasakyan na donasyon pala ng mga taong nakilala ng pamilya sa ospital.
“Pwede po bang maglagay kayo ng box dito?”
“Para saan?”
“Para sa mga batang nasa ospital na hindi makalabas.”
Nagkatinginan ang staff.
Napaluha si Andrea.
Makalipas ang isang linggo, nagkaroon ang toy store ng maliit na donation box para sa bagong laruan na ipapadala sa pediatric wards.
Ang unang laruan sa kahon—
isang pulang toy car.
Hindi si Red.
Dahil sabi ni Miko:
“Hindi ko pa siya puwedeng ibigay. Marami pa kaming pupuntahan.”
Makalipas ang ilang araw, nakarating sila sa dagat.
Nakaupo si Miko sa tabi ng ama habang hawak ang kanyang sasakyan.
“Papa?”
“O?”
“Mas maganda pala ang totoong biyahe.”
Humagulgol si Joel habang niyayakap ang anak.
“Oo.”
“Pero alam mo kung ano pinakamaganda?”
“Ano?”
“Kasama kita.”
At doon naunawaan ni Joel na ang pinakamahalagang regalong nabili niya gamit ang daan-daang baryang iyon ay hindi talaga ang laruan.
Kundi ang pag-asang ibinigay nito sa anak habang naghihintay silang muling mabuksan ang mundo sa labas ng ospital.
MORAL LESSON
Huwag pagtawanan ang taong nagbabayad gamit ang barya. Hindi natin alam kung gaano katagal niya iyong inipon, ilang pagkain ang hindi niya binili para sa sarili, o kung para kanino niya iyon ginagastos.
Para sa iba, simpleng laruan lamang iyon.
Pero para sa isang batang nakahiga araw-araw sa ospital, maaari itong maging kotse papunta sa dagat, tulay pauwi sa kanilang bahay, at munting paalala na mayroon pang mundong naghihintay sa kanya sa labas.
At para sa isang magulang, walang baryang maliit kapag ginagamit iyon upang mapasaya ang anak na mahal niya.
Minsan, hindi kayamanan ang kailangan ng isang bata. Kailangan lang niyang maramdaman na kahit mahirap ang kanyang laban, may magulang na hindi titigil sa paghahanap ng paraan para mapangiti siya.
Kung naantig kayo sa kuwento nina Mang Joel at Miko, huwag kalimutang LIKE, SHARE, AT MAG COMMENT SA COMMENT SECTION SA FACEBOOK PAGE POST.
I-comment ninyo: “WALANG MALIIT NA REGALO KAPAG GALING ITO SA PUSO NG ISANG MAGULANG.”
At i-SHARE ang kuwentong ito bilang paalala na bago natin pagtawanan ang taong nagbibilang ng huling barya, isipin muna natin—baka may batang naghihintay sa kanya na ang simpleng regalong iyon ang pinakamalaking dahilan para patuloy na ngumiti at lumaban.
